เช้าวันพุธ แม่อนงค์ลากถังขยะออกมาหน้าบ้าน เห็นกุ๊กไก่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่

“กุ๊กไก่ รดน้ำแต่เช้าเลยนะลูก” แม่ทัก

“สวัสดีค่ะแม่ วันนี้อากาศจะร้อน หนูเลยรีบรดน้ำค่ะ” กุ๊กไก่ตอบยิ้ม ๆ

“จริงสิเนอะ เดี๋ยวแม่ไปรดน้ำบ้างดีกว่า… ขอดื่มกาแฟก่อนนะ”
แม่อนงค์เดินกลับไปที่ระเบียงหน้าบ้าน
เธอชงกาแฟร้อน ๆ กับขนมเค้กใบเตยอุ่น ๆ ที่แก้มทำไว้เมื่อวาน
กลิ่นใบเตยหอมลอยขึ้นมา เธอคิดในใจ
“เดี๋ยวนี้ลูกแม่ทำขนมเก่งนะ”

เพิ่งทานไปได้คำเดียว โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“อรโทรมาแต่เช้าเลย” เธอพึมพำเบา ๆ ตามนิสัย

อรเป็นเพื่อนที่เจอกันที่วัด เข้าขากันดี เพราะชอบไปวัดเหมือนกัน

“สวัสดีจ้าอร มีอะไรแต่เช้าเลย”

“ขอโทษ ตื่นหรือยัง” อรพูดเสียงเกรงใจ

“ตื่นนานแล้วจ้ะ มีอะไรรึเปล่า”

“เมื่อคืนฉันนอนไม่ดีเลย” อรเริ่มเล่า
“เข้านอนตั้งแต่สี่ทุ่ม ที่นอนกำลังอุ่นได้ที่เลย อยู่ดี ๆ หัวใจเต้นผิดจังหวะ
ประมาณห้าทุ่ม ต้องลุกมาทานยาเพิ่ม
คิดว่าเดี๋ยวคงหาย… แต่กว่าจะกลับมาเป็นปกติ ก็ตีสี่
ฉันนึกว่าจะต้องไป urgent care แล้วเช้านี้”

“แล้วได้นอนบ้างมั้ย” แม่อนงค์ถามเสียงอ่อน

“ก็นอนนะ แต่ครั้งนี้แปลกมากเลย
เมื่อก่อนจะรู้สึกแรงมาก เหมือนหัวใจจะหลุดออกมา
แต่คราวนี้มันเบา ๆ แค่รู้สึกไม่ปกติที่อก
เลยต้องดูจาก Apple Watch เอา ถึงจะรู้ว่าเป็น Afib อีกแล้ว”

“ดีแล้วที่หายแล้ว วันนี้ก็พักเยอะ ๆ นะ
ดื่มน้ำอุ่น อย่าออกแดด วันนี้ร้อนนะ
ว่าแต่… เธอควรไปหาหมอบ้างแล้วล่ะ”

“ใกล้ถึงนัดหมอประจำปีอยู่พอดีเลย”

ทั้งสองคุยกันอีกพัก ก่อนจะวางสาย
ขณะนั้นเอง น้องแก้มเดินออกมาจากในบ้าน
เตรียมตัวจะไปตลาดพอดี ได้ยินแม่คุยกับป้าอรแว่บสุดท้าย

“ป้าอรโทรมาแต่เช้าเลยนะแม่”

“เป็น Afib อีก เลยโทรมาระบาย สงสารแก
แต่เดี๋ยวนี้ดีขึ้นเยอะนะ มีสติมากขึ้น
เมื่อก่อนแกเคยเล่าว่า เหมือนหัวใจจะระเบิดเลย
กลัวจริง ๆ ว่ามันจะหยุดเต้น”

“ตอนนี้เหมือนแกทำใจได้ขึ้นเยอะเลยเนอะ แม่ว่าไหม”

“จริงลูก… ความกลัวบางทีมันลดลงได้ ถ้ามีคนฟัง”

“หนูไปตลาดก่อนนะแม่ เอาอะไรมั้ย”

“ไม่เอาจ้ะ ขับรถดี ๆ นะลูก”

แก้มยิ้มให้แม่ แล้วเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่ริมถนนหน้าบ้าน
แดดเช้าส่องกระทบร่มไม้เป็นเงาทอดยาว
เช้าวันธรรมดา ที่หัวใจบางดวงเพิ่งผ่านพ้นพายุมาอย่างเงียบ ๆ